Welkom
Madeleine van Dijck Madeleine van Dijck, geboren in Soerabaja (voorm. Ned. Indië).  Bleef daar tot mijn 16e jaar. Uiteraard zijn al die jeugdjaren in Indonesië van grote invloed geweest op mijn gevoel voor intuitie, kunstzin in het algemeen, kleur, sfeer, vorm, dans en beweging en klank in het bijzonder, zonder dat ik het me echt bewust was.  Het was er gewoon allemaal en je wist niet beter of iedereen in je omgeving was “zo”.  Het hoorde bij het leven.

Toen ik 8 jaar was, onderging ik mijn eerste gruwelijke verplichte pianolessen (dat scheen toen bij de opvoeding te horen).  Gelukkig ging de piano kapot en was ik er van af.
Toen werd de balletles ondergaan en scheen ik erg gemakkelijk met maat en ritme om te kunnen gaan.  Ook dat was verschrikkelijk, vanwege al het gedril (en gegil) door de docenten.
Vele jaren en vele (muziek en dans) lessen/scholen later, koos ik voor de opleiding Klank en beweging aan het Rotterdams conservatorium.  Eindelijk in mijn element.  Eindelijk kon mijn scheppings en kreatief vermogen vorm krijgen.

Na jaren enthousiast les geven op allerlei opleidingen en scholen, ontstond de wezenlijke behoefte om mijn eigen stukken te komponeren voor ensembles, dansers, toneelspelers etc.
Opnieuw naar het conservatorium, waar ik o.a. met grote overgave bij mijn compositieleraar Jan van Dijk studeerde.  Mijn 1e symphonie, is aan hem opgedragen.

Hierna begon het noteren van klank, in de ruimste zin van het woord.  Perioden van grote inspiratie.  Grote produktiviteit.  Maar ook perioden van bijna niks.  Muzikale nieuwsgierigheid dreef mij naar uitvoerende musici.  Horen, kijken voelen naar het hoe en waarom.  Mijn intuitie draaide overuren.....  Ik nam weer pianolessen, kerkorgellessen, vioollessen, zong in koren en volgde lessen koordirectie.

Dit alles, draagt nog steeds bij om nieuwe stukken te maken.
Allerlei kunstvormen, geven mij nieuwe inspiratie.  Tekst, die mij raakt.  Gedichten.  Er liggen nog vele plannen klaar.  Ik voel mij zeer aangetrokken tot álle vormen van religieuze muziek.

Ik kan niet zonder schoonheid.  Met het wezenlijke. Met lelijkheid om de lelijkheid kan ik niks.  Ik zal niet gauw iets maken met z.g. “buiten-muzikale” elementen. (Of het moet een grap zijn...)  Mijn ziel moet altijd achter de dingen staan, die ik maak.
Het liefst wil ik kijken naar musici, waarna ik hoop te weten, hoe daar een stuk voor te schrijven.  Alweer die intuitie?

En tóch een hedendaagse komponist.....